در قسمت نهم TVT، به یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین مسئولیت‌ها در هنر نمایش می‌پردازیم: کارگردانی تئاتر.
کارگردان تنها تعیین‌کننده محل ایستادن یا حرکت بازیگران روی صحنه نیست. او متن را تفسیر می‌کند، با بازیگران کار می‌کند و میان عناصر مختلف اجرا ــ از طراحی صحنه، نور، موسیقی و صدا گرفته تا لباس، حرکت، سکوت و ریتم ــ ارتباط برقرار می‌کند تا اجزای مختلف نمایش به یک جهان منسجم تبدیل شوند.
اما مرز میان هدایت بازیگر و تحمیل نگاه کارگردان کجاست؟ کارگردان تا چه اندازه باید به نمایشنامه وفادار بماند؟ آیا میزانسن فقط جابه‌جایی بازیگران روی صحنه است یا بخشی از زبان و شیوه اندیشیدن کارگردان؟ و چگونه انتخاب بازیگر، نور، فاصله، ریتم، سکوت و حتی فضای خالی صحنه می‌تواند برداشت مخاطب از یک نمایش را تغییر دهد؟
در این قسمت، کارگردانی را به‌عنوان ترکیبی از تخیل، دانش، مشاهده، مدیریت و تصمیم‌گیری بررسی می‌کنیم؛ مسئولیتی که نتیجه آن نه در یک عنصر، بلکه در کلیت اجرای تئاتری دیده می‌شود.
در بخش «یادی از هنرمندان»، از شاهین سرکیسیان یاد می‌کنیم؛ کارگردان و هنرمند ارمنی‌تبار ایرانی که نام او با شکل‌گیری جریان‌های تازه در تئاتر معاصر ایران پیوند خورده است. نگاهی داریم به شیوه کار، فعالیت‌های آموزشی و تأثیر او بر نسلی از هنرمندان که با رویکردهایی تازه به تمرین، بازیگری، تحلیل متن و کار گروهی آشنا شدند.
در گزارش این هفته به Todmorden Mills در تورنتو و Papermill Theatre & Gallery می‌رویم؛ مجموعه‌ای که بخشی از گذشته صنعتی منطقه را با فعالیت‌های هنری و فرهنگی امروز پیوند می‌دهد. در این گزارش با فضای مجموعه، پیشینه آن و تبدیل بخشی از این میراث صنعتی به فضایی برای هنر و اجرا آشنا می‌شویم.
در بخش معرفی کتاب نیز رمان «انارستان» نوشته فیروزه سعیدی را معرفی می‌کنیم.
از نگاه شما مهم‌ترین ویژگی یک کارگردان حرفه‌ای تئاتر چیست؟ و تأثیر شاهین سرکیسیان بر تئاتر معاصر ایران را چگونه می‌بینید؟
دیدگاهتان را در بخش نظرات با ما و دیگر مخاطبان TVT در میان بگذارید.
