در قسمت سیزدهم TVT، به تئاتر خیابانی می‌پردازیم؛ شکلی از هنر نمایش که صحنه را از فضای بسته سالن بیرون می‌آورد و اجرا را مستقیماً در فضای عمومی و در ارتباط با مردم شکل می‌دهد.
در تئاتر خیابانی، مرز میان صحنه و فضای زندگی روزمره می‌تواند کمرنگ شود. حضور مردم، ویژگی‌های محیط و اتفاقاتی که در اطراف اجرا رخ می‌دهند، همگی می‌توانند بخشی از تجربه نمایشی باشند. همین ویژگی امکان ارتباطی متفاوت و بی‌واسطه میان اجرا و مخاطب ایجاد می‌کند.
در بخش گزارش این قسمت، نگاهی داریم به نمایش خیابانی «سایلنت» در مریوان، به نویسندگی و کارگردانی سید سوران حسینی؛ اجرایی با حضور حدود ۹۰ بازیگر که به دشواری‌ها و رنج‌های زندگی کولبران کردستان می‌پردازد.
این اجرای سه‌ساعته از چهارراه شبرنگ مریوان آغاز می‌شود و در منطقه زریبار به پایان می‌رسد؛ اجرایی که در آن خیابان، فضای شهری و حضور مردم به بخشی از تجربه نمایشی تبدیل می‌شوند.
در بخش معرفی کتاب نیز به «هویت ملی ایرانی و فرهنگ و اندیشه ایرانشهری» می‌پردازیم؛ اثری درباره روند تاریخی شکل‌گیری، تداوم و چیستی هویت ملی ایرانی.
این قسمت فرصتی است برای نگاه کردن به تئاتر خارج از چارچوب متعارف سالن و اندیشیدن به رابطه میان اجرا، فضای عمومی، جامعه و مخاطب.
از نگاه شما تئاتر خیابانی چه امکاناتی در اختیار هنرمند قرار می‌دهد که اجرای داخل سالن نمی‌تواند فراهم کند؟
دیدگاهتان را در بخش نظرات با ما و دیگر مخاطبان TVT در میان بگذارید.
